ناخدا آشکار بود...

بلائی چــو طوفـــان بـــر دل نـــاخدا آشکـــار بـــود      خـدای عشـــــق نیـــز در دل نــاخدا آشکـــار بـــود

بلائی چو شب بی سحــر از آسمـــان دریا بپـــا بود      سکــان کشتی زتاریکی شب به ناخدا آشکار بــــود

از مــوج دریـــا درون کشتـــی هـــل هلــــه بـــــود      معجزه خدا آنشب بـرکشتیان کشتی چون آشکار بود

دلـــه بی تـــاب نـــاخدا زمـــوج دریــا غــرق بـــود      مــــوج دریــا به نـــاخدا ز دور چـــو آبشـــار بـــود

لنگر کشتی چو دله کشتیبان کشتی زنـــگ زده بود      اشکی از تمنـــا بـــر رخ نـــاخـــــدا آشکـــار بـــود

از حـــال نـــــــاخدا خدا هم چـــون بی خبـــر نبـــود      ظلمت شب آنشب از جهالت بــر ناخدا آشکار بــــود

ماه هم چو سیاهی شب قهر از نـــاخدای کشتی بود      آنهمـه فـــریاد نـــاخدا بر خـــدا چون آشکـار بــــود

خطـــا نرفت نـــاخدا چــون دلش بــا خدا یکی بــود       شــوق عشـــــق در دل بیکـــرانش آشکـــار بـــود

جــان فـــدای نـــاخدا کـــه بـــا خدا همـــراز بـــــود      نـــا امید مشد ناخدا چون مهار خدا آشکـــار بــــود

دلـــه سکـــاندار از دیـــده پــــر از خــــون بـــــود      لبخند عاشقاته زد نــــاخدا چون ساحل آشکار بـــود

کشتیبــــان کشتی چو عاشقان راه بیراهه رفته بود      نــاجی در طوفـــان بلا بـــه نـــاخدا آشکـــار بــــود

سقا هم در طـــوفان بلا چو ناخدا تسلیم قضــا بــود      گــــرچه ساکت شد ناخدا بر اینکه طبیب آشکار بود

                                         ستایش کنم...

خــدایــــم زبـــان داده تـــا او را نیـــایـــش کنــــم         دلــــداده تــا کـــه دلــدار را ســـتـــایــــش کنــــم

جان داده به منه بیجــان که جان را ستایش کنـــم         خدایـــا بده دستی کـــه دستــی را نــوازش کنـــم

همــانا آنکس که بی کس بود زآن دلجــوئی کنـــم         مـــرا دلی ده خــدا که ساده تـــرا ستایش کنـــــم

خدایـــا خود بی کسم از تـــو کسم پنــاه می طلبــم         از کجا یابم چو تو معبودی که هر آن ستایش کنم

یا رب مرا قلم ده تا که هستی را به تصویر کشــم         گر تنگ کنی عالم هستی را باز تـرا ستــایش کنم

گـــر خود نظری بر منه خجالت زده کنی مـــرا بـــا کی نیست            از لطـــــف تـــو ســــرمست و خنــــدان تـــــرا نـیـــــایش کنـــم

خـــدایم مپرس که کیستم هرکه هستم بنده عزیـــز تــــو هستم            بـــرده خلقـــــتم آفــــریدگـــارش تـــویی تــــرا ستــــایش کنــــم

شام و سحر فکرو خیالم زکعبه منا وصفای توست         روکجــــا آورم جــــز کعبـه تو، ترا ستایش کنــــم

بـــا کوله بــــاری پــــر از گنـــه سوی تــو آمــدم         یا رب چه کرمی از بخشش تو که ترا نیایش کنــم

بنده تـــو هستم و مـــرید عشقـــم بـــدون واسطــــه مشتـــــریم           طالب عشق مطلوبم،معشوقم،معبودم توئی تـراستایش میکنم

کس مجـــویم هیچ مگویم چــون آگاه زدلم تــوئی         وصل ملاقـــات بود مــرا وقتی تــرا نیــایش کنـــم

سقــــا خلاص بود از حبس وقت ملاقات و نیایش         بـــا همه وجود دخیلم یــا رب که ترا ستایش کنــم

                                                دوبیتی...

شبی بستـــم تــار زلف یــار بتـــارم کـــه ســـازم بـــــاشد     بــه وقت شادی کوک کنـــم تــارم که ســـازم باشد

فـــریاد بـــر دله بشکستــه کــه تار عمــرم دگر شکستــه     خدای من چــه سازی بنـــوازم کــه ســـــازم باشد

باشــد کــــه آشفتــه و پــریشـــان شــدم در نگـــاه دلبـــر     قدر گــــل ندانستم چو افسوس شدم در نگــاه دلبر

عجــل عجب آشفته نمــود مـرا ازعشــق خـــال لب دلبــــر     گوئی عمرم بسر آمد بی خیال شدم در نگاه دلبــر

ای شمع تــو تنهــا مسوز که منــم چشــم انتظــارم امشب     غم پنهــان دارم چـــونکه چشــم انتظــــارم امشب

سحـر را بنگــرم منو تو که منم بـــه عشق شمــع بسوزم     نــاله سرکنم تا سحر گویم که چشم انتظارم امشب

شب به شب هرشب مرغ شبم چو خروس سحرقدقد میکند     بینوا دلم ازحرص مرغ شب تابه سحرهدهدمیکند

شـــــب بی حجـــابم هـــرشب از حیـــای بی حیـــا حجـــاب بســر میکنـــد      مـــرغ شبم خواب و بیدار بـــر خروس سحر نت نت میکنـــــد

                                        دوبیتی...

جمــالی که تو مــاه داری زیور به سینــه مبند           خـــالی که تو بر لب داری دل به سپــــه مبنــــد

شیفته است از جمال بی مثال تو هــرسوداگــر           جمالی که درنیـم رخ توست بس زیورسینه مبند

نامه ای را چــو طومـــار بـــر تو دارم یـا رب            عریضه دل را با چشم گریان بر تو دارم یـا رب

قلب شکسته چو مجنــون دیوانــه دارم یا رب            جــوابی را منـــه عـــاشق زتو دلبر دارم یا رب

شده همـــه کــــارم آه و نـــاله و زار امشـــب            همه صبــرم بسر آمد در این شب زار امـــشب

دوشم بود همــه بـــار سنگین عـــالم امــشب            ناز دیده نظـــر کن بـــر منـــه غم زار امـــشب

آن تـــــک تـــار زلــــــف تـــوست دام بلایـــم            از کمنـــد تــــــار زلـــف تـــو در دام بـــلایــــم

از بحــر فروش حیاثی تو حیله گر در بلایـــــم            من از نگـــاه خمــــارت اسیــــر دام بــــلایــــم

بسکــه چو خیال امید به نگــــار فردا داشتـــم           نگـــاه به برنـــامه کـــلاس عشق فردا داشتـــم

شکست آئینه دلم بسکه هوای دگر بسرداشتم            بلبلی زبـــاغ گلشن گلی چـــو او فـــردا داشتـــم

                                          دوبیتی...

یـا رب بیـــدار شبـم کــه سحـــر رخ یـــار بینـــم        بچـــه امیـــدی تــوانـــم بـــاز رخ یـــار بینــــم

بـــدل بستـــم امیـــدی کـــه وصل نگــار یار بینم        به تن جام خوشتــر و لـــب شیـــرین یار بینــم

شـــرح حـــال دلــه دیوانـــه بـــه دلـــدار گــــویم       قصه غصه شبهای بی سحــرم به دلــــدار گویم

زآنهمــه پــریشـــانی غــم از دیــوانـــه گـــویـــم        با دلشکسته فـــریاد کنم آه دل به دلدار گــــویم

بـــحـــر کجـــا میــــرود آن مــه جمـــال دلــــدارم        جـــانم به لب آمــد از نگـــاه جمــــال دلــــدارم

قصد سفـــر دارد یـــا که تغییـــر مکــان دلبـــرم        به کجـــا یــدک میکشد مـــرا جمـــال دلــــدارم

به چشمـــم نماند دیــد بینـــائی از فــــراق دلبرم        جـــدا شـــدم از آشیـــانه دلــــدار و دلــــبــــرم

کجـــا آواز ســـرکنـــم مـــن از فـــراق دلـــبـــرم        دیـــوانـــه شـــدم بحـــال دلــــدار و دلـــــبــــرم

آتش بجانم افکنده آن عشوه گـروزیباصفت دلبرم       بـر لبم شیرین و شکر نهاد زیبا صفت دلبــــرم

راه بــــه صحـــرا نهــــاد آن دلـــدار و دلـــبـــرم        جــــدا زمن بیـــراهه رفت زیبـــا صفت دلبـــرم

                                          دوبیتی...

دلبـــرم دل تنگم بــرخیـــز و شــــراب ناب بیـــار         شـــراب خــوش رنگ و خوش بو و گلنــاب بیار

در بــر تو مست شــوم من از شــراب نــاب تـــو         بیمار شبم امشب بگرد چـوساقی شراب ناب بیار

مشو عــاشقــه دلبـــر دل آ کـــه دلـــت بســــوزد         غـــم دلبــر مخـــور دل آ کـــه جــانـــت بســوزد

عشق دلبـــر چون آتش میزد بـــر خرمن جمــالم         بشنــو نـــدای درویــــش تــا کــه دلت بســــوزد

آنچنــان بر مــــن باش که من از تــو میخـــواهم         چوفرهادعاشقم عشق شیرین من ازتو میخواهم

با تو شیرین شیرین ترم من کوهکن وکوه دلبرم         گــاه خنده و گــاه عشوه من از تـــو میخــــواهم

بــــا دلی شاد بسر وعده آمدم با چشم تر برگشتم         به دل امید دیدن تو داشتم با چشم تر بــــرگشتم

نیافتم بـــر سر وعده ترا با جان بی جان برگشتم         دربدر ســـراغ تو بـــودم با چشم تـــر بـــرگشتم

نـــیــاز شبـــم را مـــن امــــشــب مهمــــان دارم         عـــزیـــز بـــرتـــر از جـــانـــم مــهمـــــان دارم

ناسزا نیست سخنم همدمی بی همتـا مهمان دارم         مجنون عاشقم سخت مگیرالهی لیلی مهمان دارم

                                     معبود دلبر است...

دلی در سینـــه دارم کـــه مشتـــاق دلبـــر اســـت       دلیـــکـــه چــــو آرزو زدل ایــن دلبــــر اســــت

آن دلبـــریکه چو مه سیمـــا و خـــال بر لب است       دلم گـــریان زین وادی عشــــق پی دلبـــر است

یـــا رب من به کـــدامین دلبـــر جـــز او دلبنــــدم      او با قد رعنــا چو زلیخــا مه جمــال دلبـــر است

معبود من رحمی بحالم نما که منم جزو عــاشقانم       این دله مست و اسیرم چنان اسیـــر دلبــر است

نـــاامید و بی پنـــاهم ســـراغ دلبـــر مه پیکـــرم       عاشقی که چو من دست به دعا ز پی دلبر است

در ره عشــــــق دلبـــر رو ســـــوی تـــو آمــــدم       وقت مناجــات دله بیمارم سوی قبله دلبـــر است

ای معبـــودا تـــرا پنــــاه بـــی پنـــاهــــان دانــــم      چون تو دانی که همه ره مختصر بــر دلبر است

آنچــه زمن گرفتی باز آئ که فصـــل عشـق است       دلم بسکه مـــأیوس و گــرفتار دلــه دلبـــر است

اسیـــرم و دلشکستـــه گنـــاهکـــارم و افســـرده       بـــا قلب فــرسوده دلـــم ز اشتیـــاق دلبـــر است

در ره عشق دلبـــر خدایـــا سجـــده کنــم بـــر تو       تـــا بـــــه اوج بـــرم نـــدا، نـــدای دلبــــر است

بی عشقه معشوق من ذلت دنیا را بــه چشم دیدم      روشن ترین روشنائی بر چشمم نور دلبـــر است

سقایم گویم هرجا که عشق است روح دلبـر است      رویا نیست آنچه به چشم دیدم معبود دلبـــر است

ترکی                                 میخانده گوردوم...

نقش نگــار دلبــــری بوگــون میخـــانده گـــوردوم          شوقـــیدن مست اولب مهمانی میخانده گــوردوم

شمع کیمی یاندم دولاندی بـــاشیمه پـــروانه کیمی          جمــال بی مثــاله جانــــانی پیمـــانده گــــوردوم

یتر ساقی شرابی بو گجه خمــار میخانه من اولدوم          اوملاحتلی کمـــان قـــاش گوزی پیالده گــوردوم

لاله کیمی گول آچارگوللراولمازمنیم گولومه تای گول         ســاقی قور بســاطی نگـــار لیلی میده گــوردوم

یـــا رب یارن آیـــریلقی گــور نجه قوجـــاتدی منی          بوگون میل می ایلــدم دلبــری میخانده گــوردوم

قـــانون عشقده آختـــارار عــاشق اوز معشـــوقنی          وفـالی نقش نگارین پیمانده دوشنده گـــــوردوم

منی او حـــالدا گـــورنده ساقی میخــانه دلـــه گلیب          سویلدی بوحـالتی کتابه لیلی ومجنونیده گوردوم

بو چشم مشت و خمارده نه گوردی ساقی میخـــانه          دیم وفـــا عشقنی وفالی پـــروانه ده گـــــوردوم

ســاقی  شــــاهدسن عـــاشق معشوقـــــه خـــاطرجـــانان گچـــر             بــو عشقـــــــــی آشـــیانسی یــانــــان دلــــدارده گـــــوردوم

من عــاشقی دلی ســانمـــا بـــولکی لیلاده دلیــدی          اودی محبـــت عـــالمین جانــــانه ده گـــــوردوم

اولموشـــام ازلـــدن یــانـــان شمعـــه پـــروانه من          سن عاشقی یاندرمایانماقی تک شمع ده گوردوم

یـــاندم بوقدر عشـــق اودنا که فــــرهاد یــانمــادی          یاز سقـــــا بوتون دنیا غمین مجنونیده گوردوم

فارسی                               شهر تبریز است...

شهرتبریزاست قدم به قدم مقدم مهمانرا گلریزمیکند   شهرتبریزاست دروازه هایش رابرمهمان گلاب ریزمیکنـد

مردم تبــریــز است جـــان را بـــذل جـــانــان میکند   هوای شهر تبریز است تب از تن مهمان تب ریــز میکنـد

هدیه مسافـــراست آجیل و سوغـــات تبریز که غوغــا میکنـــــد     بازار بی نظیــر است و مسجد کبود تبریز که مهمانــرا لبریـــــز میکند

آثـــارباستانی و مقبـــره شعرا است که خـــود جلب توجه میکند     سقـــــــا هم مقــــدم مهمانـــرا با مشک و عنبــــر عطـــر ریـــز میکنـــد

ترکی                                  شهر تبریزدی...

شهـــر تبریـــزدی قوناقن ایاقین گـــول باران ایلـــــر   طبیعت تبــریـــزدی جــانـــان وجودین عطـر افشان ایلــــر

هشت بهشتدی هـــواسی تبریزین گلن سیاحت ایلـــر   خونگـــرمیـــــدی اهل تبــریـــز قونـــاقه حـــــرمت ایلــــر

سهند سبلان هواسی مهمانی مست می خوش ایلـــر   نمـــــــایی کنـــدوان گلــن قونــــاقی ســـرخـــــوش ایلــــر

مسجــــد کبودون عــــرشی فیروزه ارک دی اعلاده    افتخـــاریله گلـــن قوناق، مقبـــره شعــــراده سیر ایلـــــر

قـــــــاراداغن ییلاقی قشلاقی گـــزملیدی صحــراسی    معدن سولارن سی صـــداسی هـــر مریضی طناب ایلــــر

تبریـــزین اوست اورتولی بــــازاری  تیمچـــه لــری    مظفـــریه سی هنـــرسوون قونا قی سقـــا حیران ایلـــــر

                                دلبرم باز بار سفر بسته...

بــــا رب امشـــب دلبــرم باز بار سفـــربستــه          چه خطائی زمن کـــه دلبــرم باز بار سفــر بستــه

بــر چه آن خال بـــر لب، لب از لب سحر بسته         پیــدا دلم امشب پنهـــان باز بـــــار سفــر بستــــه

آن مــرغ عشقـــم آن کبوتـــر بال پــر بستـــه          امشب چـــو ناقه لیلی پنهان باز بار سفر بستـــــه

چـــه خبـــر ای قـــاصد از ساربــان بی رحـــم          آرام جـــانم بـــر چه تنها بــاز بار سفــر بستـــــه

امشب اشکــی چو سیل بـــر چشمم روان شده         آن عهد بسته تنها عهد شکسته بازبارسفـربستــه

نکنــه حدیث عشقم مـــاه منــورم دام بلا شده         آن شکیبــا دلبـــر چـــرا بــاز بـــار سفــــر بستــه

ای قـــاصد در ســراغ دلبـــری چــو شهـــلایم          آن از چـــه زمن بی خبـــر تنها بار سفر بستـــــه

یـا رب امشب مینالم منم به غم عاشق مجنون          چــون لیلی ام بی خبـــر باز بار سفـــر بستــــــــه

مـــــگــــر آن هـــوای زیــــارت بســــــر دارد         همدمم زائـــر خدا بود که بـــار سفــــر بستــــــــه

رفت همــــدمه شبهــــایم بــــوقت شــام تـــارم         رهنمای دلم بی رهنما تنها باز بار سفر بستـــــــه

هیهات که شبها دگر من تنها سر بر بالین نهم          حیف زآن همدمی که تنها خود بار سفر بستــــــه

بــریــزم به پـــایش اشکـــی کـــه بـــاز آیــــد          مــرا همراه خود کند آنکه تنها بار سفر بستــــــه

خاطـــراتش عـــزیــزه دلبــــرم چو بی نظیــره         گوهـــر شب چراغم چو افسانه بار سفر بستـــــــه

وقت سحر چو شکیبا دلبرم به شیدا ناز میکند         فغان زشب دانم حیاتم چو سحــــر بار سفر بستـــه

دلبــرم مگر اشتیــاق صــومه را بســـر داشت         که با جامعه سفیدخوشتـربوقت سحربارسفربستــه

روزم بــه هجـــران آمـــد و شبـــم تـــار شـــد         قافله لیلی از منـــزل به صحرا باز بار سفر بستتـه

دفتـــر خــــاطـــرات سقـــا هـــم ورق خــــورد         بــــر آنیکه عمــرم چو حیــاتم باز بار سفر بستــه

                                 چشم بر چشمم دوختی...

تو آنـــروز چو ملـــوس چشم بــــر چشمم دوختی      به صد ناز تو نازنین چشم خمار بر چشمم چشم دوختی

بسکه جانم نگاهت هوس انگیز و تیــز بود ندانم      با نگاه وسوسه انگیز خـودچشم بر چشمم چشم دوختی

مــرا با آن دو چشمی کـــه چـــو آتشفشــــان بود      تو نــازنین عشوه کردی و بــــر چشمــــم چشـم دوختی

نکرد حیا چشــــم خمار تو از چشم بی حیــای من      چو زولیخــای عشوه گر چشم بــــر چشمم چشـم دوختی

معمـــاست مرا فریبنده چون نگاهم نگاه خمار تو      با شور و سرمستی دلا زچه بــــــر چشمم چشـم دوختی

چــو لبخند روی غنچــه لبت مـــوج دریـــا میـــزد     همچو لیلی قیس با چشم خمار بــــر چشمم چشـم دوختی

ســـاحل دریــایم تو بــودی و تشنــه نگـــاهت من      موج دریا بود نگاهت بسی چشم برچشمم چـشم دوختی

بـــــــــــا دلــــی شـــاد بـــــه امیـــد آنــــروز کـــه نـــــدیـــدمــــت       آمدم تــا سرائ خانه تو همینکـــه چشم بـــرچشمــــــم چشــــم دوختی

دقــــل اولبـــاب نمـــــــــــودم و بـــس نشستـــــه ام بــــــــر درت      تا تو آئی گویم ای چشم آبی بر چه چشم بــــــــــر چشمم چشم دوختی

بــــــــــا خیـــــــال آنـــــروز بخـــــــواب فـــــرو بــــردی مـــــــرا       بسکه تو ملوس چو عروس با نگاهت چشم بـر چشمــم چشم دوختی

دلـــه دیــوانــــــــه ام ســـراغ تـــو دارد بــــه دل     آتش زده نگاهت بردلم بسکه چشم برچشمم چشم دوختی

تو کـــه دیشــــب نبـــودی خیـــالت گـــواه اســـت      تاسحرناله شب داشتم بسکه چشم برچشمم چشم دوختی

شــب آن مـــد لقـــا جســـت و جـــــوی در نهـــاد مــــا نهــــــاد      چشمی زآن چشمه چشم توخسته نبودبسی چشم بـرچشمم چشم دوختی

بگذار در بـــرت من زلفـــت را پـــریشــان کنــــم      براینکه چو شیدا و شکیبا چشم بر چشمــم چشم دوختی

سینــه سوختـــه را بشکـــافم در بــرت تــــا بینــــی خــــــود را       مانند مــرغ عشق درهمــه محمـــل چشم بـــرچشمم چشـــــــــم دوختی

کی بــــود کــــه بـــا چشم بینــــا سر زلـــف تــرا چنـــگ زنـــــم       بوسه بـــرلب غنچـــه زنـــم چونکه چشم بـــرچشمـــــم چشم دوختــــی

سقـــایم چــــــــو صیـــاد بــا تیـــر و کمـــان پی شکــــار چشمم       شکـــار میکند تیردلم چشمت بسکه چشم بــــــــرچشمــم چشم دوختی

                                      بدرد خود مینالم...

منکـه از ازل ای پنـاه بی پنـاهــان بخـود مینـــالم          خـــوشی را بــر چه دیـدم بدرد خـــود مینـــالم

ایــدل تو گــوئی در خلوت شب بع تنهـــائی نـــالم          یا که شب راسحرنکنم به سیاهی شب خودنالم

ایــدل تــــو بـــر مــن مصلحت را در چــه بینـــی          زجمع عاشقان بنالم یا که به تنهائی خود نــالم

چــو مــرغ شب در حیــرانم بــخوانم یا کـــه بنالم          روم بر مزار مجنون از عشق لیلی خود بنـــالم

دریــن وادی شب بــه تنهـــائی خـــود وا مــــاندم          چو ابــر بهار گریانم بنــالم یا که خــود ننــــالم

یــا رب قهر کار دل کجـــاست که آشتی بسـرآیــــد          زغمخانه عشق منه دلسوخته هم بغم خودنالم

یــا رب پنــاه بــر دل بی پنـــاهم زکجـــا گــــیـــرم          زتو گویم که ازعشق معشوقم خود بخودمینالم

عشق عـــاشق بـــر معشـــوق چــــو بتی ایست دربتخــــانـــــه             الهی رهنمــای عشقـــم تـــوئی بگو به عشق خود ننـــالم

یــا رب اینهمــه خــاطــــــره هـــا زدل آرزوســـت          تــو گوئی با اینهمــه خـــاطرات دل خـود ننـالم

خــدا شــرط کـــار است کـــــه عــاقـــل را تـو مجنــــون کنـــی              چوطفل بی زبـــان حسرت است همی که تنها خود ننــالم

یـــا رب تــــو کـــه نـــالــــه را بـــر عــاشـــــق عــار نـــــــدانی             عاشقم ازعشق تـــومعشوق به سیاهی شب خود مینـــالم

زخـــــــــــــدا جــز نـــالـــــه چــه خــواهـــد ایــــن دل درویــــش            عمرم حدرشدزشوق عشق معشوق به عمر خود مینــــالم

بلبل هم چـــومن بــه گل پـــژمرده مینــــالد و بس          منهم زشوق نگاه نگارم به آئینه خود مینــالم

بینـــوا دلـــم بسکـــه هـــوای یــــار دارد بــــــدل          گهی خمار و گهی مست یا رب گوئی خود ننالم

سقـــایـــم و دلســــــــوختـــه بـــه آشیـــــان سوختـــه مینـــالـــم              زبیگـــانه مراچه هـــراس به حیلـه آشنائ خود مینـــالم

                                          ریز میزها...

تیک تیک ساعتهـــا می مکد جانم را چو ریزمیزها           شده هرروز موخوره جــانم دو عقــربه ریــزها

اسیــر هــر ســـاعت و ثـــانیــــه و زمــــان شـــدم           جــا ماندم و خاک بر سر شدم در خاک ریـــزها

عجب روزهــایم شد هفتــه ها،هفته هایم شد ماهها           ماههاشد سالهاسالهایم شد بارهاشدبرمن چیزها

نیـــافتم راز اینهمــه روز و هفتـــه هـــا و مـــاه را           سال بسال هــرسال رفتم یکسال شدم مثل پیرها

عمــــرم روز بــــه روز هـــرروز بدتــر از دیـــروز          بامن تراچه دعوی خدادربرت ناچیزم مثل ریزها

از آنکه تـــرا شناختم شدم مخلص برچه مــرا کــــردی مخلص               وارث ملک سلیمـــانم خــود نــاتـــوانـــم مثـــل ریز ریــزها

روزم را کــــــــردی چـــوشـــب تــار خـــدا بـــر تــــو کنــــم نــــدا               ندیدیم بهــارعمرم شدپاییز شدم خـــزان مثل پــــرک ریزها

ســــرنــــــخ گـــم کـــردم و نمیـــدانـــم رشتــــه کــــار کجــاســــت               روزی ده بارمرگ سراغم آیدمیشم مثل مورچه ریـــــــزها

از بهـــر صید صیاد طعمــه شیـــر و روبـــــاه شدم           گرگ میرسدازراه می پلدمرامثل حیوان ریزه ها

ندیدم درین عمــر بهــــاری که کنم منم خانه تکانی           دل مرده را زنــده کنــم شوم مثل بچـــه ریــزها

دویــدم و دویــدم آخـــر بـــه مقصـــد نــــرسیـــــدم          سقایم عمرم بباد فنارفت وشدم مثل خـاک ریزها

                                   به وصیتم گوش کنید...

ای وارثــان همه هستیم بــه وصیتــم گــــوش کنید        وقت مــرگم آه و نــاله و شیون را فــــرامــوش کنید

روز مرگم هرکس آید به فاتحه مهمــان نوازی کنید        مهمــان را وقت مــرگم با لب خنــــدان بهنـوش کنید

به پیکــرم هرکس گریه و زاری کنــد زما دور کنید        دره میکده بگشــاید و مهمـــان را مینــــــوش کنید

وقــت غسل غســالــرا شیـــرینی و شـــــربت دهید        بعدغسلم گرپیرمیخانه آیدواعظ شهررافـراموش کنید

غسالــرا خلعت دهید تا لباس آخــرت را بـر تنم کند         بپوشید شما آبی و قرمزرنگ تیره رافـراموش کنید

مــرده بی جــانم از تلقیـــن واعظ شهــــر بیـــزارم         سـر مــزارم صدای هـرچه واعظ را خـــاموش کنید

همه مهمـــان را مست مینوش از شــراب ناب کنید        دف بزنید و کف با حل حله روحـم را مــدهوش کنید

برمرده چه ماتم چه عزااینهمه خرافات راجمع کنید         نماز بی وضو ایستاده را برمنه میت فـراموش کنید

گــورکن را انعــام دهید تا خــانه آخـــرتـم را بسازد        دفن کنید مرا بی سروصدا مـردگان را بهـــوش کنید

بیخیال ختم و شام غریبان هرچـه سـوگواری باشید         شاد باشید و چراغ خانه و کاشانه ام راروشـن کنید

من دعــوت خــدا را لبیک گفتــم و مهمـــان خـدایم         دمی بنشینید کنارمزارم با فاتحه مرا فــراموش کنید

مـن وداع کــردم بـــا شمــا کــه نی خــواهـم بـــود         زیــاد نبــــردم شمارا که شما مــرا فــــراموش کنید

دریــن وادی ازبحـــرعشــق منـــه عــاشق مهمــــان معشـــوقم            شمــا دست بینوا بگیـــرید و چـــراغ آخـــرتم را روشـــــــن کنید

گاه گاهی بســرای من ســـر زنید و مــرا یــاد کنید         سنگ را بزنید برسنگ مزارم به آه دلم گــوش کنید

سقــــایم در خف قیامتم محتاج شفـــاعتم چشم به رحمت خدایم            بــرسم دینه در خلـــوت شب شمـــا به وصیتـــم گـــــــــــوش کنید

                                   عید ولایت بر امامت...

عید غدیر عید مسلمین علی نبی مرسلین عیدولایت برامامت       پیام پیامبـــر غدیـــر عیـــد ولایـــت علی مبـــارک عیـــــد امامت

علی حجت خداست علی اعجـــاز خداست علی نور خــــداست         علی آیت عظماست علی امام و پیشواست بـــر ولایت تا قیامت

علی آیـــــــــت سبحـــان علی امیــرمنـــان علی نـــاطق قـــرآن         علی نـــاجی دین سپهریقین علی ختم مرسلین علی ولی ولایت

علی طلعت زیبـــا علی خلقـــت عقبـــی علـــی صـــدق و صفــا         علی هل انی علی لافتی علی شمس الضــی علی میـــــر ولایت

علی تــوحیــد علی میـــزان علی عــدل و عــــدالت       علی کــرامت علی دیـــانت علی رازخلقت بــر ولایت

علی شیــدا علی پــیدا علی پویـــا علی طــوبـــا علی یــدّخــــدا         علـــــی فخــــرالمسلمین علی عین الیقیــن علی اعلا بــرولایت

علی شـــه نــامه پیامبــر علی تــا جـــدار رســـالت       علی نــاطــــق قــرآن شیــر شجـــاعت شـــاه ولایت

علی همــای سعادت علی همای رحمت علی نمای سخــــاوت          علی آئینه عبرت علی امیر امت عید،عید ولایت بـــــــر امامت

علی حــاکم عرب علی شــاه نجف علــی حـــامی مستـــــضعف         علی عـــزیز عـــرض و سماء علی لایق ولایت بــــــــــر امامت

علی زاده کعــبه علی سیـــد بـــرجسته علــی امیـــرخجستـــــــه         علی حیـــدرعلی خیبـــرعلی زینـــت پیغمبـــــرعلی ولی امــامت

علی کوثــر علی زمزم علی منا علی صفـــا و مروه      علی زلفکــار علی نـــامدار علی نــــــایب رســـــالت

علی یعنی کعبــه علی معنی محـــراب علی عین قبله حاجـــات         علی عــاشق علی قـــاصد علی نــــاظر علـــی حــــــــافظ ولایت

علی عــادل علی قـــادر علی نـــادر علی نـــاصــــر       علی هــــایل علی حامل علی نایل بر ولایت و امامت

علــــی عیـــــن الله علـــی یــدالله علــــی حمـــدالله       علی وصی رســول الله منتخــــب بر ولایت و امامت

علــی حجتـــه الله علــــی سیــف الله علـی اســدالله       علی مدد میکنـــد آنی سقــا را قسم به نســل ولایت

 ترکی                                   عشقنده تشنه ره میخانیم...

عشقنده تشنه ره میخانیم بلکه گورم دلبری میخانده        جلولی جمالین گورم جامه دوشن ساغـــر پیمانده

بیرکس اولماسن همدم مگر شراب و ساقی میخانده         مــاه کیمی وقار دلبــری گوروم گــوشه میخــانده

سویلــیم ســاقی میخــانیه دولــدور شــرابی پیـــالیه         یــانرام شمع کیمـی دولانــر بــاشیمه پـــــروانده

پـارچالاندی اوریم شـــراب کیمــی قـان اولـدی پیاله         قــان آغلار حــالیمه یانـار شمع کیمــی پـــروانده

ســاقی دولدرایچیم شـــرابی بوگجــه دلبـــری گــرمک ایستــــرم            کــاش بـــــــــو گجــه همـــدم اولا منـــه اودا بـــو خـــرابـــــده

خمــار بــاخشا قربــان ســـاقی دولـــدور پیـــاله ایچیم شـــــرابی            بــزم عاشقـــاندی میخــانه ندن کیمیـــادی شراب بوخـــرابده

ســـاقی هـارداســان گــل اسیــر کمنــد زلــف بلایـم         بــاخ منه ســاقی دیواندی سنــه مجنون دیــوانده

خمارباخشان باخ منه ساقی عارفانه باخم منده سنه         مست اولــم خیال مستــانین منــده بــو ویــــرانده

دردیــم چــوخــــدی درمــانیم بلمــرم نیـــه یــوخدی         ایلین ســاقی جامی جامه منیله سن بو میخـــانده

فدا اولم بـو گجــه مهمــانه کـــه اوزی ساقیدی منـه         میل شرابــه دعوت سقایه همــدم گلوپ فــرزانده

                                        بیگانه باشم...
 

دوست دارم دگـــر بــــا دوستــــــان بیگانه باشم         خود اهــل میخـــانه و همــدم دیوانـــه بـــاشـــم

دل بـــه هـــرکس ندهم که خونــه خراب بـــــاشم         تا تــوانم با مــرحرمین هم چو بیگــانه بــــاشم

میــان آشنــایـــان نه شمع باشم و نــه پـــروانه          قسم خـــوردم با هـــر آشنا چو بیگــانه بــــاشم

زهـــر آشنــــا چــو مـــار گــــزیـــده زخـــم دارم          ز هــرکس بیزارم خواهم دگر خود یگـانه باشم

قلـــــــم کـــردم دگـــر ایـــن دســـت دوســـتی را          با نــامرد زمــانه بـــاید چنین بیگــانه بـــــاشم

بــه هـــرکس وفــا کردم زپشت خنچـــر خـــوردم          چـــه آشنـــای بهتـــر از جان که یگانه بـــاشم

دل بـــریدم زهـــرکس کـــه کس در بـــر نبینــــم          تنهـــا زهرآشنـــا به در خلوت یگـــانه بــــاشم

به کس مگــویم دوست که دوستی بی معنی بود          بخیال اینهمه کلام تنهـــا خود ره میخانه بــاشم

دوستدارم همــرنگ جمــاعت منم بیگــانه بــاشم         بــا ساقی می تنهــا زمیخــانه هم پیــاله بـــاشم

وقـــت تنگ دستی منـــم بـــه دوســـت و آشنــــا رو مکنـــــــم            حرف دل به کس مگـــویم خـــواهم بـــا همه بیگـانه باشم

زین بعد به هرکس دل ندهم که خود دلخور باشم          خـــواهم در ره هـــر آشنـــا منم بیگانه بـــاشم

چه دوستی بهترازخداسقاکه همیشه حافظ توست          منم جزخدا باهمه کس دل بریدم که یگانه باشم

                                      بر تو چون نوشتم...

جهت یادگاری خویش شعری چند برتو چون نوشتم        بعده مـن بخوان این شعریکـه بر تو چـون نوشتم

خــواندن شعـــرم از زبـــان تو نـــازنین خــوشست        دانم که تو مشتری شعر وادبی بـرتو چون نوشتم

دیوان حـــافظ مخــوان کــه دیــوانه عشق تـــو منم       الماسی چو تو گران آید بدستم بر تو چون نــوشتم

چنین خیال مکن نگین المــاس بدستم ارزان نیامده       سرتا پا جواهری و الماس که بر تــو چون نـوشتم

شادمانم آنشب تا سحر که سربربالین گرم تو مینهم        روزم نـــوروز بـــود کـــه بـــر تو چون نــــوشتم

چوشمع هرشب درمخمل دله ماشعله افشان میکنی        دردم بیـــد رمـــان بـــود که بر تو چون نــــوشتم

دفتــر خـــاطـــــرات عمــــرم امشـــب ورق خـــورد        تا سحر عمرم دگرگون شود که برتوچون نــوشتم

وفـــائی در رگ خـــون تـــو وفــــادار دیدم چــــون        رشتــه کار زدست دادم که بــر تو چون نــــوشتم

بگوکیست چومن آنکس که بیجرم وگنه زیست ورفت      داشتم داشتهای عـــالم که بــر تو چون نـــــوشتم

ترکه منبـــر شدم بــــراینکه واعظ منبـرم تو بودی        ای وای بـــر منه بیمار که بر تــو چون نــــوشتم

ای محبوب خنــدانم مگر من عملی از تو پوشــــانم        بدان نی شکنم شکر برم که بــر تو چون نـوشتم

اگر بشکند دلم را باز جان میدهم به دلبـــر دلشکن        چون هدف توئی من چه کسم که برتوچون نوشتم

با اینهمــه رو خیمـــه زدم بـــر چمن باغ گل دلبـــر        خـار شوم بی تو گل شکنم که بر تو چون نـوشتم

در ره دلبـــر گـــر جـــزو جـــزو شــــوم باز خندانم        ازهمه خلق دل بریدم رمیدم که برتو چـون نوشتم

با تیـــر کمان پی تو بودم که صید و شکــار نمودم        به دلم وعده هرکس مکّربود که برتوچون نـوشتم

به خیالم ای دلبرتوچوعصای موسی برماکره گشای        منم بنده خدایم مرید عشقم که بر تو چون نـوشتم

سعادت است برمن روزیکه با تو هستم اهل بهشتم        بی تو هستم در عزا بخانه که بر تو چون نـوشتم

عـــــــلاء ای دلبـــرم دل میبــــرم از تــــو دلبــــرم        بر اینکه جمالت چو مه میتابد بر تو چون نـوشتم

سقا صورتگر نقاشست صدنقش ازنگار تو ساخته        با مهـرتوهمرنگم عشق بازم که برتوچون نـوشتم

                                       یاران دارم امشب...

بــــــدل شـــــــوری فـــــــــراوان دارم امــــشب               فـــغـــــــان از داغ یـــــــاران دارم امشــــــب

اشـــک و آه و نــــالـــه غـم افسونـــم امـشــــب              نمیدانــم چـــه مهمــانی بـــه دل دارم امشـــب

غــــم یـــاران دارم و فــــــریــــاد روز و شـــب               کجـــائی که بــا دیدنت لب خندان دارم امشــب

بیـــا ای دل با منه بینوا در خلوت باش امشـــب               خیـــالی چون زسـر در خلـــوت دارم امشــــب

مـــرا ای آرام جـــانم صبـــر و قــــرارم تــــوئی               چون زمیخـــانه ساقی جام شراب دارم امشـب

بلبل خــوش الحــان زجمع مستان دارم امشــــب              دستم بگیر که ره میخـانه را بسر دارم امشب

وقـــــت آنست آنکـــه در دلـــه بی کـــران است               مست شوم گویم که منم مستـــانه دارم امشب

تـــوئی آئینـــه دلم بـــه وقت صبح شـــام تـــارم               بیـــا نور دلم سخنی چو بـــر تــو دارم امشب

فصل بهـــارم غنچـــه گل زیبــــایم بیا زبرم گویم              خدا را شکر که ازبوته ها شکوفه دارم امشب

آمـــد آن روزیکــــه دل را بیــــان کنـــم گــــویم              امیــد و پنـــاهی بـــه روز معشــر دارم امشب

گــــر آید عجـــل حـــاضر و ناظر بر عالم گـــویم              که دیـــر و حــرم و قبلــــه حاجات دارم امشب

چون سقــایم در محراب عبادت با ذکر سبحـــان               بـــر اینکه شـــرم ز معشر خدا دارم امشــــب

                                      دوبیتی...

درویشم کشلول بدوشم همیشه مسته مدهوشم     بارسنگین یدک میکشم بدوش بسکه همیشه مسته مدهوشم

درویشــم شهــره شهـــرم لب شکـره با هوشم    عجبا لطف و عنایت از خداست بسکــه همیشه مسته بیهوشم

هـــرکس به کمــانش دهد تاوان عمــل خویش     اگهـــه نیـســـت از فـــــردای قیــــامـــت زعمــــل خـــویـــش

هرکس چـرا بد کند تا بیند سزای عمل خویش     بس است دگــــر بشــــر عمـــر هـــدر را زعمـــل خـــویـــش

از غم دیگـــران تـــرا چـــه حــاصل ای بشـــر    خـــود در تمـــــنــــای غــــرق گــــنــــاهـــی تــــو ای بشــــر

غم دیگــران رهــا کـــن کمی بخـــود آئی بشر     فــــردا را چــــه دیـــدی کـــه هستــی یـــا نیستــی ای بشـــر

بــه اصل خـــویش باز آء کــه عمــرت گذشته     دانی از دنیـــای نیستی بـــه هستی چــه بـــر عمرت گذشتــه

لحظــه به لحظه عجل از بیغ گــوش تو گذشته     زخـــدا طـــب بخشش کـــن کــــه عمـــر از عمــرت گذشتـــه

ای دل تـــو هم حقیقت را بشنــو و قبــــول کن     بسکـــه خـــزان شــــد عمــــرت اقـــلا ایــنـــو قبـــول کــــن

سقــا لعنت خدا بر تــو که بشنــو و بـــاور کن     پشیمـــان شـــو از عمــل خـــویش قیــامـــت را قبــــول کـــن

                                       قاصد خوش خبر...

ای قـــاصد خــوش خــبر خبـــر ازیـــــار ده مــــرا            خبــری پــر از شــور و نشـــاط یــار ده مـــرا

تـــو ای قــاصد شب زنـــده دار و نسیــم سحـــری            پیدا کن آن منـــزل معشوق خبـــر زیار ده مرا

ای قـــــــــــاصـــد کجـــــا روم و ســـــراغ یـــــار زکـــه گیــــــرم                گویم که خـــال لب برسیماست آنچه هست یـــادد ه مـــــرا

یـــا کــه گـــویم آن مــه جمــال و ابـــرو کشیده را            بچــه گـــــویــــم مــن ایــن راز درمـــانـــده را

نـــدا کنـــم یـــا که فــریـــاد خــود بــــه اوج بـــرم            یـــا کــه دربـــدر پـــرسـم مـــن آن دلـــداده را

یـــا کــه مشعـــل بــدست ایــن ســـو و آنســو روم            در چــه فکــری نمایان نمــا دله آتــش زده را

ای قـــــــاصــــــد در ایـــــن وادی وا مـــــانـــــــدم           پنبه بستــه پـــایم بسکــه کشدم این آبـــاده را

امشــب مـــژدگـــانی ز مـــا بستـــان و لب وانمــــا           مگــر عهد بستی که خبر ندهی ز دلداده مـــرا

خـون دمـــاغ شـــدم بسکـــه کشــدم ایـــن دیا ررا            رحمی به حـــالم نما خبری زمعشـــوق ده مرا

در التمـــاســـم چـــون بی خبـــر از دیـــار یـــــارم            چو شبگــرد منــم اسیــر شبم آزار مــده مــرا

خدایـــــا این چه رسمی که معشوق بی خبر از من            منکـــه خسته شدم رسان امشب پیک زنده را

بسکــــه امشـــــــب پی ستــــاره بـــودم مـــــاه قهـــــــر از مـــن               سحــــرکی شود دلم مناجات کند معشـــوق پشت پـــرده را

گـــویم دریغ از مـــاه بـــر اینکــه درخشان رخ یار           ناگه بگشایم چشم از چشم بینم سـرمه دیده را

ای سحــر امشب خدا را در نظـــر مگیـــر رخ یــار           گر امانم باشد به امیدی سحر کنم شب مانده را

وه چــه شـــوری می گــذارد در ایــن شب عمـــرم           گــر واکنم این چشم خسته را بینم یار د یده را

سقـــایم و خسته امشب را از پیک عجل در امــانم            فــرصت است یکبار دگر دیدن یار نــــادیده را

                                        دلم لانه توست...

ای پـرستو مـــن رهین عشقم دلم آشیانه تــوست           تو جفت مرغ عشقم هستی و دلم لانه تـــوست

پــــــــرواز کـــــن بـــه لانــــه خــــود بـــــــاز آء           چــون چشم دلــم نگاه بــه نگاه لانــه تـــوست

بـــاز آء به لا نه کـــه وقت خـــواب نـــاز تــوست           جــا انــدازم در دلــم چــــونکــه لانــه تـــوست

عشق پـــر شور تــرا در کنج دلــم حبس نمـــودم           هـــرجا که پـــرواز کنی سینــــه ام لانه توست

تو ای پـــرستوی کهگشـــان آسمــانهــــا بـــــدان           بینــوا دلم در حســرت دیـــدار لانـــه تــــوست

هـــرشـــب به رویـــا روم و خــــواب تـــو بینــــم           گـــر آئی گـــویم ایـــن جــــان فدای لانه توست

نکنـــد خـــدای نکـــرده اسیـــر صیــــاد شـــــدی           بـــدان که دلم در کمین عشــق لانـــه تـــوست

اگـــر دانــــــم کـــــــه در اوج پـــرواز هستــــــی           کمند انـــدازم دانی کـــه دل صیاد لانه تـــوست

ای پـــرستو منـــم می پـــرستم چــو می فــروش           بدان که می پــرستیم از نغمه آشیانه تـــــوست

بــاز دگــر کی شود تــــو پـــرستو آواز ســـرکنی            نغمــه را بهانه کرده دلم نظر بــــه لانه توست

چـــو دلشکسته حـــزین حـــزین نــالـــــه ها دارم           نگاهم زآئینـــه نقـش نگــــار آشیانه تــــوست

سقـــایم شکسته بال و پرم در فکـــر و حســــرتم           تمنـــایم از رخ آئینـــه دل بـــه لانــــه تــوست

                                      گلزار شهریاری...

ا ی گــل زیـبــا تو غنچــه گــل گلزار شهریــاری         چون گل مـریم عطــر بـوی زگلــزار شهریـــاری

زین گلــزار عشق عجب شیــدا و شکوفـــه گلی          در دهکده گل و بلبل عجب گلـــزار شهریــــاری

همچو گل مخملی خوش طراوت وخوش سیمائی          در بوستان گل یکه و خود گلـــــزار شهریـــاری

چو بــاغبـــان می بالم بخود از نگاه بیقـــرار تو         بر اینکه تو گل زیبا سرسبد گــلزار شهریـــاری

میتــرسم از روزیکه کسان بــر گلم کنند نظــری         چو گـــل خوش آب و رنگ گلــــزار شهریــــاری

مگذار کــه هــرکس بوی زعطر تو با خـود برند         مگر غلط گفتم که تو عطری از گلزار شهریاری

بــر اینکه تو خود تخم خرمن هر باغ و بستانی          گــویم درخشــان چو مـــاه بر گلـــزار شهریاری

گــر روزی بــاز بـــه دست آرم ســـر زلف تـــرا         شمارم شاخ برگ گل گویم گل گلـــزار شهریاری

دگـــر کی بود کـــه من سر زلف تـــرا چنگ زنم         تاج گل کنم بر بوستان گویم گل گلزار شهریاری

صدبوسه زنم برآن غنچه لب وگیسوی همایونی          قصر شکری و دلــربائی از گلـــزار شهریـــاری

ای گل بی همتا زنگاهت مرا دگر صبــری نیست         کیمیائی بر بازار متاع چون گل گلزار شـهریاری

دعوتی زحقیــر پذیــرا بــاش که میــزبانت باشم         چون گل ســرخ سینه ای از گلـــزار شهریـــاری

ز حــرس مهمانی تو جانــان جانم بـه لب رسیده         از حسد کس متـــرس چون از گلزار شهریــاری

مکن زمـــا وداع چون نــدا بـــر مخمل ما توئی          مرحم جانی و نگین کیمیائی از گلزار شهریاری

زعشق تــو به چـــاهی چـــو گـــرداب افتــاده ام         دستم بگیــر تو اهل دلی از گلـــزار شهریـــاری

دگــر صحبت گل یاس و یاسمن را با منه دلشکسته مگــــو             تــو بلبــــل شیفتـــه و شیــــدائی از گلــــزار شهـــریـــــاری

هرکس زگلخانه به گل خود نازد منم به تو نــازم         بر اینکه تـــو غنچه گلپرم از گلزار شهریــــاری

سقــا چو باغبان به گــل خود می بــالد و مینازد          شکسته بسته نگفتم گل گفتم توازگلزارشهریاری

                                           طب عشق را...

ای پرستوی من تو محیــــا کن بر من طبغ عشق را         تـا عاشقان آینـــد و نبیننـد در طبغ طب عشـــق را

بــــر چنین بر طبغ خـــال لب و ابـــروی کشیـــده را         شب عشق است وخاموشی محیاکن تـولب عشق را

از فـــراق لـــب تـــو نـــازنین هست هــــوسی مـــرا        مـرغ شب ماتوئی بس امشب محیاکن لب عشــق را

بسی تنهــا سوختم و ساختم در این خــــاموشی شب         بیا ساقی امشب تو باش و محیـا کن طب عشــق را

بلکــه جـــان گیرم من از می و لب جــانــان امشــب         مست کــن تو از بــاده قـــدح طب و لب عشــــق را

در بــر تــو مســت جــانـــان جــان چــــه لازم مـــرا         کم حرفم نگویم سخن هـــرجا جز از طب عشــق را

امشب در مخمل عاشقان سرخط عشقم عشق توست         چون غمدیده دلم بــر سینه میـــزند لب عشــــق را

بی تـــو بــــه گلـــزار و گلستـــان نمیـــرود دل مـــن         امشب ای نگاه من نسیه رها مکــن لب عشــق را

امشب عمــرم به فنـــا میرود از جمــــال بی مثال تو         بیا زبرم می نوش و حفظ کن حـرمت لب عشــق را

ایـــن دم کـــه رفـــــت بـــه انتظـــار فــــردا مبـــاش         هرشب که سربربالین نهی بین لب وطب عشــق را

در نگـــاهم هرچه هست خـــاطرات شب است امشب         اهل میکده امشب زمن آموختند رمزطب عشـــق را

سقــایم غرورم و شکسته ام به پای تو نشستــــه ام         دلــم زخم است بیـــا و بیـــن را زلـــب عشـــــق را

                                   ترا چه حاصل چه سود...

نــامرد از شیطنت مردم ترا چه حــاصل چــه سود           از خــبرچینی این و آن ترا چـــه حــاصل چــه سود

بگوازخبــرچینی چه عــاید چه سود که همیشه گــــوش تیزی              از دخـــــالتهــــــای بی مــورد تـــرا چـــه حـــاصـل چـــه ســـــود

ســرسفـــــره خود گــرفت میل میکنی وزهــرمـــاری مینـوشی              عیب خودنگـــوئ ازعیب کســـان تــراچــه حــاصل چـــــه سود

تــار موی سر خود در لبـــاس میراس شده نبینی           از گل سینــه سرخ کسان تـــرا چه حاصل چـه سود

هــــرغلطی تا میتوانی خود میکنی جانمازهم که آب میکشی               یکدم بنشین و بگوازعیب کســان مــرا چـــه حـــاصل چه سود

تو مگــر شریک خدای ازعیب کســـان پــــرده میکشــــــــانی              سخن چنین مبـــــاش که ازخبــرچینی تــراچه حـــاصل چه سود

آنکه بــر تـــــو عیــان نیست کـــذب مگــو افـــشاگـــر مــــباش             تو خـــود سرتــاپا عیبی ازعیب من تـــراچه حـــاصل چــه سود

قدیمهــا گفتند که دیدی ندیــــدی شنیدی نشنیدی گفتی نگفتی               ولی افسوس تـــو گفتی از گفتــن تـــرا چــــه حاصل چـــه سود

علاء ای نــــادان نفــهم پشت پـــامـــون بــــه قیـــــام خــــــــدا              قیامی هست زقیامت خداپس ازفضولی تراچه حاصل چه سود

همیشــه عیب پـــوش وعیب کسانــراتــو بی حجــاب مکـــــن              از بـــرمــلا کــردن کســـان تــــرا چـــه حــاصـــل چـــه ســـــــود

ای هــرکس و بی کس بی حیـــاتــــــر از هـرکـــس و نــــاکس              شتـــردیدی ندیدی ازشتــــرهمسایه تــــراچه حاصل چـــــه سود

ای بــــدتـــر از ابلیـــــس بیهـــــوده هــــــــرگــــــز مـــــزن لاف              توکــه ستارالعیوب نیستی ازعملـم تـــــراچه حـــــاصل چه سود

زیـــرآب کس مـــزن کـــــه دست بـــــالای دست بســــیار است              مردباش که نیستی آنچه هست ونیست تراچه حــاصل چه سود

عجب در قــرآ ن آ مده تبّت یّد ا ا بی لعب شیطا ن           فضــو ل از جیـــره خــــواری تــو مــراچـــه حـــاصل چـــه سود 

چه خوش گفته آنکه گفته فضول بردن جهنم گفت هیزمش تره            از ســـوختن تو در جهـــنم شیاطین مرا چـــــه حاصل چـــه سود

تــا تو به خود آئی سقا گل زگلستان چیده و رفتــه           ازمستی وپستی تو فضول مرا چــه حاصل چه سود

                                     شعله سوزان امشب...

میســـوزد دلـــم از آتـــش ســــوزان امــــــشب              بیا که سر زهم نهیــم بر بالین سوزان امشـــب

بــا آمـــدنــت در بـــرم خــامـــوش آتـــش دلـــم              بسکه سوختم و ساختم از شعله سوزان امشب

ســر میدهم ای دلبـــر بــر تو این همه فریاد را              بسکه بی تو دلــم میسوزد چـــو سوزان امشب

بی تـــو بســـر آمد بهـــار عمـــرم ای ناز دلبــر              بسکـــــه ســوز آتــش زدلـــم ســـوزان امشب

دانم که بـــر تـــو نهــان نیست این ســوز دلـــم              بین جــــانم عمــر زدست رفتــه فروزان امشب

محفـــل تـــاریکم بــا آمــــدنت فــــروزان امشب              بی تو بجــــان گرفتم شعله آتش سوزان امشب

امشب زتــــاریکی سرمستم بسکه پی ستاره ام              ماه هم قهـــر زمن بر اینکه فـــــروزان امشب

بــا چشم بینا بــه هفت آسمــان اختر می نگــرم              کجـــایند آنان کــه بینــد مهــر فــروزان امشب

خدایـــا بـــر چــه گــرفتی زمن ماه و مهتـاب را              آن مــاه هــــــم چــو المــاس فـــروزان امشــب

عیــان کن خدایــا بر من ایـــن رمــز عشــق را              تـــا کــه پـدیـد آیـد ستـــاره فـــروزان امـــشب

منکـــه هــرشب آسمان به آسمان بی ستاره ام              ستــاره بــی همتــایــم چـــو فـــروزان امـــشب

سقـــایم والـــه از آسمــان بی ستــــــاره امشب              چونکه دلم بی هوا سوی شعلــه سوزان امشب

                                        در بدر پی همدم...

من عاشقه دلبــرم عــاشقم عــاشقه بی همــدمم               من حسرت شبم تــا سحـــر دربدرپی همدمم

همه گــویند نگـــاهش پـــر از شــــور و نشــاط               گویم بیک نظرمن بلبل شبـم دربدرپی همدمم

بسکـــه در این شب خلـــوت بــه فکــر و خیــالم              خیالی که بسر دارم همیـن دربدر پـی همدمم

معبــود من همینکــه راضیم من به رضــــای تو               عهد و پیمان نشکنم بسکه دربدرپی همدمم

چــــــــــو امشــــــــب غصــــه هــــا در دل دارم               نــاتوانم و خستـــه دربـــدر پـــی همــدمــــم

خـــدایم عـــاشق نمــــود مـرا با عشق محبــوب               مقصــود محبوب است که دربدر پی همدمــم

خدا دانیکــه نگـــاهش بـــا نگـــاهم آشنـــــاست               منم عـــاشق غریبم همین دربدر پی همدمم

گــــر دلبــــرم هجــــران مـــنه عـــــاشق دانــــد               بیند کــه مجنونی بودم در بدر پی همــــدمم

امشــــب تنهـــا می نـــالم از غـــم ایــــام خــــود               از بسکــه منه غمـــزده دربـــدر پی همدمم

معبـــودا چـــه آســـان ســـانـــــی آشنـــائـــی را               بـــا شوق و اشتیـــاق دربـــدر پی همدمــــم

آتــــش بـــه جـــانم زده شــــوق دیـــدار دلبـــــر               درمــانم نیست کــه دربــدر پــی همــدمــــم

جــــز بـــارگــاه تـــــو کجــا آواز ســــــــر کنــــم               بـــه شوق دیـــدارم کــه دربدر پی همـــدمم

سقـــایم با دله شکسته در حریم عشق همـــدمم               دلخـــون شدم بسکــه دربـــدر پی همــدمــم

                                    حیرانم که چیست...

پا کبــازم بــرآ رزوی د ل حیــرا نم کـه چیست           ا ینکـه مــردم همـه وصل گویند حیـرانم کـه چیست

آ نکه یارم بود ووصلیه تنم بودچست وجوست           شدم تنهای تنهاهرکس وصل گوید حیرانم که چیست

به پاره تنم گفتم که الف گفت د گـر گفتـم هیچ           بگفتابرمن که مردم وصل میگویندحیرانم که چیست

دگـر ا میـــدی نـــدارم بــه چـــاه گــــویم حــرف دلـــــــم را               بدردی مبتلایم پی وصلـــم هــــرچه گـــویند حیـــــرانم که چیست

ایــدل بگــذار چشمــه چشمم بــه دولــت ســرای توبـــاشد              بــا صــد چشمه چشمم پی وصلم  گـــویند حیــــــرانــــم که چیست

عا شق جانبـازم دلشکسته و شکست ناپذ یرم           تیغ سحربه تیره عشقم سهل گویندحیرانم که چیست

طوبـــای سعـــادتـــم تـــویی درظلمـــت جهـــالـــت منــــــــم              ضرب المثل نیست کتـــاب عشق هرچه گویند حیـران که چیست

خــــالی بــرتـــن چـــــونشــان بـــا خـــود میبـــری نگــــرم              مست عشقم وقوی بیگــانگان وصل گــویند حیـــآرانم که چیست

بــرخیز و بنگربه حالم که مـــاتم عزابینی و گــــریه شوق             خــاک بــرســـر کنـــم وقت وصل گــرپــرسند حیـــــرانم که چیست

خــــاک پـــای همـــایونش شوم و گــــــویم ملتمس وصالم              زدم بـــرشایسته کسی تکیه گـــروصل گویند حیـــــرانم که چیست

درکوی عشقش جان مید هم به جانان ای جانـا          دیده دریــا میکنم گــر وصل گویند حیرانم که چیست

سقایم درظلمت جهالت هم می نازم بیگانه نازم          قید کسا ن زدم گر وصل گویند بـاز حیران که چیست

                                        تو هم یله کن...

بـــا مــا جـــانـــا تــو دوستی یـــک دلـــه کـــــن              مهـــر دیگـــران را اگــــر تـــوانی یلـــه کـــن

یــــک روز بـــه اخـــلاص بیــــا در بــــر مــــــا              گـــر مشکل تو ز مـــا نگشاید آنوقت گلــه کن

بــــر موی سپیــد و بخت سیــــاهم نگــــاه مکن              دو دل مبــــــاش و بیــــا دل یکــــدلــــه کـــن

بـــر دل بشکستـــه و غـــم آه من نظــــر کـــــن              بیــا بـــا عـــا شق خـــود عـــالم و والـه کـــن

نــاز مکن بگو سخــــن از عشق ای عـــزیـــــز              عـــاشق دلسوختـــه را از عشــق لحلحــه کن

تـــو زیبـــــائی و عـــزیـــز بیـــا یاد حقیــــر کن              بـــر دله بشکستـــه و چشم مستم دل دلـه کن

بـــا صد سخن به نیم نگـــه باز گویمت نــازنین              دلم شد هدف تیــــر نگـــاهت بیـــا حل حله کن

نسیــــم سحـــریست و نگــــاهت دریـــغ مــــدار              گــاه به نگـــاهم گـــاه بـــر آهم تو نالـــه کــن

رسوای شهـــرم وخـــود عــــا شق بیقـــــــرارم              پــریشان شبم بیـــا امشب ختـــم غالیـــه کـــن

یکبــار دگـــر به امیـــدی سحــــر را بنگـــــــرم              تو هم بـــا شور عشق خــود مـــرا حلـــه کــن

چشم از چشم بگشــــایم تا که بــرجمالت بنگـرم              سرآسیمه بیـــا بــر سرسفــره توهم عالیه کن

سقـــایم از هـــر حیس بـــر تــو زیبا نظــر دارم              آنچــه در نظــر توست جـــانم تو هم یلـه کـــن

                                         همدم دارم...

بنــال ای دل کــه در سینــه غـــم همـــدم دارم                امشب پیش خود نه همـــراز و نه همــــدم دارم

شـــب تـــا سحــر ز تنهـــائی دل نــــالان دارم                نگـــاه آتشین دلبـــرم را مهمـــان همــــد م دارم

خود در تنهــائی دگر احسا س زیـادی میکــنم                چــون امشــــب کســـر زپیش خــود همــدم دارم

این بـــار اگــر یـــابم آن مه جمــال دلبـــرم را                 به عــالم گویم که امشب باز عزیزی همدم دارم

گر آید عصر دگـــری محیا کنم بساط مهمــانی                همــه بساط  جــــور فقط  دل شور همـــد م دارم

نگــاه نگــارم گــر آید و بیند تا صبح سحـــــر               اشـــــــک چشمـــــــم و دوری همـــــــــــدم دارم

خدایــا دلده به دلبـــر که دل از بینـوا جـــــوید                در کمینم به کمان نگـــاه آتشـــین همـــد م دارم

بیا  ای یــار که لطف و کـــرم از آن تــــوست                 دلجوئی کن که منم چومجنون اشک همد م دارم

ای دل بی پنـــاهم بخـــواه پنــــاه ز دلبـــــــرم                گــر پناهم دهد گویم چــو آشنا منم همــــدم دارم

کمین کنم پشت دلبـــــر که او را چو کـوه بینم                گویم چــو فـــرهاد همنـــام شیــــرین همـدم دارم

دگــر آنشب کی بود سر نهـــم بــر بالین یــــار                گویم که از عشق تــو بیمـــارم و همــــدم ندارم

دلبرم طبیب کو که منه بیمار را کنــد طبــــابت                تـــا بیند از شــوق معشـــوق تب همـــــد م دارم

گــر آید طبیبم زکنارم نبـــض دهم دســـــت او                بیند که بیمـــار عشقــم و نیـــاز به همـــدم دارم

نسخه بـــر من دهــــد و گــوید کـــه درد تـــو                درمــتان از معشـــوقـــــی چــــو همــــــد م دارم

سقا بر چه زطبیب خواستی که درمـــــان کنـد                بس چــه کنم مریضم شفـــا زدست همــــدم دارم